✍️سرعت وزش باد در تهران به بیش از ۹۰ کیلومتر رسید و آن را به طوفان تبدیل کرد. باران هم میبارید و شد بوران! آنقدر شدید که فقط در بلوار کشاورز، ۱۰ درخت شکست.
کمی آنسوتر، در چهارراه ولیعصر (عج)، پرچم مقدس ایرانمان در برابر تندباد ایستاده بود. پرچمی که از میانه جنگ، در ۲۴ ساعتِ روز و هفت روزِ هفته، در اهتزاز است و همیشه یکی از شهروندان پای آن ایستاده و آن را نگه داشته است. مردم از قبل ثبتنام میکنند، روزها در صف میمانند و در نوبتهای مشخص، برای دقایقی مسئولیت نگهداشتن و مراقبت از آن را برعهده میگیرند. اتفاقی مردمی که محدود به تهران نیست و در دیگر شهرهای کشور نیز رواج دارد و شروعش هم از مشهد بود.
طوفان که وزیدن گرفت، نگهداشتن پرچم کار یک نفر نبود. بقیه هم خودشان را رساندند پای پرچم و دستها در کنار یکدیگر، دور پایه، سفت و محکم حلقه زدند تا پرچم بر زمین نیفتد.
در این قاب، طوفان صرفاً یک پدیده جوی نبود، بلکه به مثابه نیرویی سرکش و تهدیدآمیز بود و پرچم، در نقطه مقابل آن، نشانهای از ایستادگی و مقاومت. و میان این دو، چند شهروند که پای پرچم ایستاده بودند تا اجازه ندهند این نماد هویت و مقاومت به زمین بیفتد. گویی در برابر یک نیروی مهاجم، یک ایستادگی جمعی شکل گرفته بود.
طوفان امروز، معنای این استمرار را آشکارتر کرد. درست زمانی که تهران برای ساعتی طوفانی شد، در دقایقی که آسمان تیره و رگبار باران شروع شد، پرچمدارانی بودند که خود را پای نماد هویت ملی ایرانیان برسانند و اجازه ندهند آسیبی به آن برسد.
تا وطن چنین مردمان پرچمداری دارد، از طوفان چه باک!
